skip to Main Content

Fokker

Heeft u een combinatie van reu en teef op het oog en wilt u hierover gegevens op het gebied van gezondheid (gezondheidsgegevens van achterliggende lijnen, ouderdieren, broers/zusters en eventuele nakomelingen van de door u voorgestelde reu en uw teef, gegevens over kleurvererving voor zover deze bij de NLV bekend zijn), dan kunt u informatie opvragen bij de ABC. Ook niet-leden kunnen van deze service gebruik maken. Of zelf gebruik maken van de ZooEasy database. Voor leden is het aanvragen van een ZooEasy account beheerder-database@nlv.nu kosteloos. Niet-leden betalen € 5,00. Het account wordt voor een jaar uit gegeven.

Fokker kiest zelf dekreu 
De NLV zal nimmer een dekreu adviseren. De fokker dient zelf aan te geven naar welke reu zijn/haar voorkeur uitgaat. De NLV kan wel aanvullende gegevens verstrekken. Controleer voorafgaande aan de dekking ook zelf de gezondheidsuitslagen e.d. Het is zeer onplezierig als u later geconfronteerd wordt met gegevens die u had kunnen weten maar niet wist omdat u er niet naar gevraagd hebt.
Om achteraf teleurstellingen en misverstanden te voorkomen is het belangrijk goede afspraken te maken en gebruik te maken van een model dekovereenkomst.

Afspraken tussen fokker en dekreu eigenaar
Sommige fokkers bezitten niet alleen fokteven, maar ook één of meerdere dekreuen. Soms bezit iemand geen teven maar wel één of meerdere dekreuen. De meeste fokkers maken echter gebruik van een dekreu van iemand anders. Voor dat gebruik van deze reu wordt een overeenkomst gesloten. Dit betreft in vrijwel alle gevallen een mondelinge afspraak.
Door deze mondelinge afspraken kunnen er (grote) problemen ontstaan. Als daar van tevoren niet aan gedacht is -laat staan dat daarover afspraken zijn gemaakt – dan blijft de fokker maar al te vaak met een ‘kater’ zitten. Hieronder een paar voorbeelden van wat er zoal in de praktijk bij de rashondenfokkerij mis kan gaan.

  • Voor een dekking wordt een wat oudere reu gebruikt. De teef wordt niet drachtig. Later blijkt dat de reu steriel is. Naar het reeds betaalde dekgeld kan de fokker fluiten.
  • Soms klikt het gewoon niet tussen een reu en een teef. Een oplossing kan dan gevonden worden in kunstmatige inseminatie (K.I.). Maar niet elke dekreu eigenaar wil daaraan meewerken. Bovendien bepaalt de F.C.I. dat er voor een eerste nest geen gebruik mag worden gemaakt van K.I. En als de medewerking wél verleend wordt, hoe zit het dan met de kosten? Zijn deze kosten voor de fokker of voor de dekreu eigenaar?
  • Na de dekking van een teef blijkt deze niet drachtig te zijn. Niets aan de hand. Er was echter afgesproken dat in dat geval bij de volgende loopsheid gratis een tweede dekking zou plaatsvinden. Maar in de tussenliggende periode blijkt de teef PRA-drager te zijn of duiken er andere gezondheidsproblemen op bij de reu –of in de lijn van reu of teef- waardoor een tweede dekking niet wenselijk wordt geacht.
  • Een reu dekt twee verschillende teven. Er is een vast bedrag aan dekgeld afgesproken, dat gelijk is aan de verkoopprijs van een pup. De ene teef krijgt echter twaalf pups en de andere teef maar twee. De fokker van het nest met twaalf pups houdt behoorlijk wat geld aan het nest over; bij de andere fokker moet er geld bij.

Een vast bedrag voor de diensten van de reu
Momenteel is het nog steeds vrij gebruikelijk om een vast bedrag per dekking af te spreken, waarbij de prijs van een pup richtinggevend is. Maar een ander vergoedingssysteem voor het gebruik van de dekreu, heeft vele voordelen.
In een aantal andere landen wordt een systeem gehanteerd dat niet alleen veel rechtvaardiger is, maar bovendien tot minder conflicten zal leiden. Er wordt voor het dekken een vast bedrag afgesproken (bijvoorbeeld € 150.-). Voor dat bedrag dekt de reu binnen bijvoorbeeld 48 uur een paar keer de teef. Blijkt de teef niet drachtig en wordt bij de volgende loopsheid dezelfde reu gebruikt, dan is opnieuw hetzelfde vaste bedrag verschuldigd voor de dekking. Dat is logisch en redelijk, want de eigenaar van de dekreu moet opnieuw tijd vrijmaken en de reu beschikbaar houden voor de teef.
Dit systeem heeft ook voordelen voor de fokker. Hij is niet gebonden om de reu te gebruiken die eerder zonder succes zijn teef dekte (ongeacht de oorzaak van het uitblijven van een dracht).
Voor hetzelfde bedrag kan hij een andere reu uitkiezen. Komen er wel pups, dan geldt er een vast bedrag voor elke levend geboren pup –bijvoorbeeld € 100.- dat aan de dekreu eigenaar betaald moet worden. Er kan een maximum-bedrag worden afgesproken (de verkoopprijs van de pup, bijvoorbeeld). Bij een gemiddelde nestgrootte van zeven tot acht pups, komt het totale bedrag dan uit op € 700,-/ 800,- + € 150,- = € 850,-/ 950,-. De gemiddelde verkoopprijs van een Labrador-pupje anno 2018 is ongeveer € 900,-/1000,- .

Betaling in natura
Soms wil de eigenaar van de dekreu in plaats van dekgeld graag een pup uit het nest hebben. De dekreu eigenaar zou dan eigenlijk de tweede keus uit het nest moeten krijgen. Wij vinden namelijk dat de fokker zelf altijd de eerste keus uit het nest moet hebben. Nu kan het zijn dat er maar één pup is, die de fokker volgens afspraak voor zichzelf wil houden. In dat geval zou aan de dekreu eigenaar 50% van de pupprijs betaald kunnen worden. Dat geldt ook voor de situatie waarin de dekreu eigenaar graag een reutje uit het nest wil hebben, terwijl er alleen maar teven geboren zijn of nog beschikbaar zijn. 50% van de pupprijs wordt ook aan de reu eigenaar betaald indien hij niet tevreden is over de kwaliteit van de pups en ervan afziet om als betaling voor de dekking een pup uit te kiezen. Op deze wijze wordt het risico dat er geen geschikte pup is als betaling voor de dekking, evenredig over fokker en dekreu~eigenaar gespreid en dat lijkt ons zonder meer redelijk.

Kunstmatige inseminatie
Het is een goede zaak om vooraf afspraken te maken over eventuele K.I (kunstmatige inseminatie). Als de dekreu eigenaar of de fokker geen K.I wil, dan moet hij dat vooraf in de overeenkomst op (laten) nemen, zodat dit van meet af aan duidelijk is.
Als het om de kosten van K.I. gaat, kan er een oeverloze discussie ontstaan over de vraag aan welke partij het ligt dat K.I. ‘nodig’ is:

  • de reu wil niet dekken, maar dat komt omdat de teef nog niet dekrijp is
  • de teef bijt de reu, logisch dat hij niet meer wil dekken
  • de teef laat zich wel dekken, maar de reu koppelt niet,

Wanneer een van beide partijen K.I. noodzakelijk vindt, adviseren wij om met elkaar af te spreken dat de kosten daarvan voor 50% voor rekening van de fokker komen en voor 50% voor rekening van de dekreu eigenaar. Bedenk wel, dat volgens de F.C.I.-regels K.I. niet is toegestaan voor een eerste nest van een teef.

Bloedonderzoek
Als een fokker zich met zijn loopse teef meldt voor de dekking, is het vrij gebruikelijk dat de reu eigenaar naar de uitslag van de bloedproef vraagt die het dektijdstip aangeeft. Het is overigens wel te hopen dat de gebruikte test de toets der kritiek kan doorstaan, want er wordt nog steeds gebruik gemaakt van waardeloze (maar dure) tests.
Als de reu niet wil dekken, dan kan dit veroorzaakt worden doordat de teef nog niet dekrijp is. Als er een andere reu voorhanden is die wél duidelijk belangstelling voor de teef heeft, dan moet de oorzaak bij de reu worden gezocht. Een kwantitatieve progesteronbepaling (bloedproef) is een betrouwbaar middel om door de dierenarts het juiste dektijdstip te laten vaststellen. Zie hiervoor het hoofdstuk over ‘Voortplanting’ * De kosten van deze test komen voor rekening van de fokker.
Het komt helaas voor dat teven worden gedekt door reuen die steriel zijn. Het lijkt alleszins redelijk dat de kwaliteit van het sperma ook periodiek wordt onderzocht en dat de fokker voorafgaande aan de dekking inzage krijgt in de officiële bevindingen.

Verantwoordelijkheid
Zowel de fokker als de dekreu eigenaar verbinden hun naam aan de kwaliteit van de nakomelingen. Als blijkt dat de pups, om welke reden dan ook, niet aan de verwachtingen voldoen, dan is daaraan de combinatie debet. Veel eigenschappen vererven recessief of zijn polygeen, en het past dan ook niet om ‘de andere partner’ automatisch de ‘schuld’ in de schoenen te schuiven als de pups niet aan de verwachtingen voldoen.
Beide partijen zijn verplicht om elkaar op de hoogte te stellen van al hetgeen van belang kan zijn bij de beoogde combinatie. Het gaat daarbij niet alleen om de prachtige uitslagen en kwalificaties die de reu en de teef zélf hebben behaald -dat is doorgaans wel bekend- maar óók om de minder aangename zaken, die voorkomen bij eerdere nakomelingen. De eigenaar van een dekreu, die uit andere combinaties nakomelingen heeft voortgebracht die bijvoorbeeld ‘black and tan’ zijn, of reutjes die monorchide zijn, is zonder meer verplicht om dat vooraf aan de fokker te melden. Ook hier adviseren wij e.e.a. op schrift te zetten.
Andersom geldt natuurlijk hetzelfde voor de fokker ten opzichte van de dekreu eigenaar. Eigenschappen van aan de teef verwante dieren zijn immers ook van belang.Wij hebben bovenstaande grove schets verwerkt in een model dekovereenkomst 
 Naschrift Algemene Begeleidingscommissie

  • De NLV kent geen ‘adviesprijs’ voor pups of een dekking: het is een kwestie tussen fokker en pupkoper en fokker en dekreu-eigenaar
  • Beide ouderdieren dienen, indien een van de eigenaren van deze fokdieren lid is van de NLV, te voldoen aan het Verenigingsfokreglement
Back To Top